Twee velletjes papier (over lichaamsbesef).

Twee velletjes papier. Gewoon van die witte, niets bijzonders. Dat is waaruit ik, als ik een goede dag heb, besta. Nee, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk gesproken wel. Twee velletjes papier die boven elkaar zweven met niets ertussen. Geen voor- en geen achterkant. Dat is wat ik voor beeld krijg als iemand mij op een goede dag vraagt of ik mijn lijf kan voelen. Wat ik dan op een minder goede of slechte dag voel? Simpel, helemaal niets! Ik heb namelijk een verminderd tot geen lichaamsbesef. Iets waar een hoop mensen zich niets bij kunnen voorstellen.

Mijn tijd, mijn tempo!

Mensen ontwikkelen zich vaak volgens een vaststaand patroon. Ze leren dingen, zoals zindelijk worden, lopen, praten, etc., allemaal binnen een vaste tijdperiode. Doe jij het op een ander tijdstip en tempo dan wordt dat als afwijkend gezien. En meestal niet in positieve zin.
Autisme is ook een ontwikkelingsstoornis. Dat houdt dan ook gelijk in dat mensen met autisme zich op (vaak) meerdere gebieden op een ander tijdstip en tempo ontwikkelen.

Boontje komt om zijn loontje?

Op het blog van Tistje vind je elke maandag een blog waarin hij vragen beantwoord die hem gesteld worden. Afgelopen maandag was de vraag de volgende: Hoe kan ik mijn zoon met autisme en gewone begaafdheid goed straffen? Bijna niets lijkt te lukken. Van de ene hoor ik dat ik hem maar eens stevig moet laten voelen wie de baas is. Van een ander hoor ik dat je best mensen met autisme en zeker kinderen of jongeren niet straft (of ze hebben er levenslang problemen mee). Ben jij veel gestraft vroeger? Hoe reageerde je daarop? Heeft het iets geholpen, in de zin dat je verstond wat je verkeerd had gedaan (en het niet meer ging doen)?” Tistje schrijft eronder: Wil je zelf een antwoord schrijven op je blog? Nog beter ! Deze vraag is mij nog nooit gesteld en ik vind het wel leuk om er op in te gaan.

Als je wat beter je best doet..........

Als je wat beter je best doet dan lukt het vast wel. Een zin die menig persoon met autisme met enige regelmaat moet horen. Zeker als je er op het oog volkomen normaal uitziet, een leuk leven hebt wat zo te zien normaal verloopt, je ook nog eens een goed stel hersens hebt meegekregen en je je redelijk tot goed kunt verwoorden. Een zin die mij mijn strot uitkomt! Als mensen, die wetenschap hebben van mijn autisme, dat zeggen is dat voor mij zoiets als tegen iemand met een volledige dwarslaesie zeggen "als je wat beter je best doen kun je best wel weer lopen."

Toverwoorden; over mantelzorg

Heel sluipend wordt de zorg in Nederland steeds verder uitgekleed. Volgens Den Haag zijn de toverwoorden eigen kracht, zelfredzaamheid, eigen verantwoordelijkheid en mantelzorg. Elke keer als ik weer een nieuwe maatregel hoor word ik daar bang van. En velen met mij.
Kan ik me niet vinden in deze woorden? In tegendeel, juist wel! Niks is zo fijn als je zelf dingen kunt, verantwoordelijk kan zijn en wat hulp kan ontvangen van mensen in je omgeving. Maar daar zit een grens aan. En terecht. Alleen lijken ze dat in Den Haag even over het hoofd te zien.

Structuurmiep

Mijn lief verzucht met enige regelmaat of datgene wat ik aan het doen ben nu echt op die manier moet. Of waarom het zo omslachtig, of in zijn ogen, ingewikkeld moet. Waarom ik zo vasthoud aan, in zijn beleving, onzinnige structuren en volgorden.

Contact maken

Er werd mij tijdens een lezing gevraagd wat voor mij belangrijk is als mensen contact met me (willen) maken. En dat is toch net wat anders en meer dan bij mensen zonder autisme. Om te beginnen heb je natuurlijk contact en contact. Voor de eerste vorm van contact heb ik weinig anders dan anderen nodig. Het is het type contact wat je hebt met de bijvoorbeeld de bakker. Je zegt hoi, besteld je brood, rekent af en zegt gedag. Kortom, functioneel, simpel contact wat volgens een vast scenario verloopt. Maar die andere vorm van contact, écht contact, is een ander verhaal.