Nog meer verhuisgedoe (2)

En daar zit ik dan, aan de eettafel van mijn ouders. Voorlopig woon ik weer hier. Voor zeker een week of 3. Hier kan ik kan namelijk weer een beetje normaal functioneren. Want dat ging thuis niet meer. Mijn moeder merkte vorige week op dat ze me eigenlijk al eerder had verwacht. De enige reden dat dat niet gebeurd is, is omdat mijn lief vakantie had. Lief was twee weken vrij en was degene die er voor zorgde dat ik thuis nog wat functioneerde. Anders had ik al veel eerder mij mijn ouders gezeten.

Gezocht: Klaas Vaak

De nacht van afgelopen vrijdag op zaterdag was weer een van die zeer zeldzame nachten. Een paar keer per jaar, echt op 1 hand te tellen, overkomt het me. Een nacht waarin ik slechts 1 keer wakker word. Gewoon omdat ik naar de wc moet. Weer terug in bed val ik meteen weer in slaap. Als ik dan 's ochtends weer wakker word verbaas ik me altijd even. Zo vreemd voelt het. Een nacht waarin ik lekker geslapen heb. En nou eens niet meer weet wat ik gedroomd heb.

Nog meer verhuisgedoe (1)

Afgelopen januari blogde ik nog zo leuk dat ik blij was dat ik zelf niet ging verhuizen maar dat het slechts mijn ergotherapeute was (zie: Verhuisgedoe ). Niet wetende dat ik welgeteld 3 maanden later zeker zou weten dat ik zou gaan verhuizen. Totaal ongepland en onverwacht.

Fieperdefiep

Ik fiep, hij fiept, wij fiepen. Fiepen, een woord wat je niet zult vinden in een Nederlands woordenboek. Immers, het is geen officieel Nederlands woord. Het woord is bedacht door mensen mensen met autisme om aan te geven dat ze het over hun hobby hebben. In de wetenschap/gezondheidszorg hebben ze het over een obsessie of een preoccupatie.

Camoufleergedrag

Heel vaak voelde ik me net een soldaat in een camouflage-uniform. Zo voorzichtig mogelijk sluipend door de maatschappij heen om vooral maar niet op te vallen. Het een der wat sociale situaties ontwijkend om het nog enigszins te kunnen behappen.

Begrip versus begrijpen

Mijn lief raakte ooit in een gesprek verwikkeld met een hulpverleenster (niet de mijne) waarin zij mensen met autisme wilde begrijpen. En dan bedoel ik echt begrijpen zoals je begrijpt dat als het herfst wordt waarom de bladeren van de bomen vallen. Lief zijn, in het kort, reactie: "stop daar mee! Want dat lukt je nooit!". Lief slaat hier wat mij betreft de spijker mee op zijn spreekwoordelijke kop.

Keuzes, keuzes, keuzes

Elke dag maak je ze. Tientallen. Vele heel klein en heel soms een belangrijke. Keuzes, elke dag weer kies je wat af. Gelukkig staan de meeste mensen totaal niet stil bij hoeveel keuzes ze op een dag maken en maken ze veel keuzes onbewust. Dat is maar goed ook. Kun je je voorstellen dat je elke dag tig kleine keuzes tegenkomt die al een (mogelijk) probleem vormen? Ik vermoed van niet. Toch kunnen de meeste kleine, simpele keuzes voor mij al een probleem zijn.