Toverwoorden; over mantelzorg

Heel sluipend wordt de zorg in Nederland steeds verder uitgekleed. Volgens Den Haag zijn de toverwoorden eigen kracht, zelfredzaamheid, eigen verantwoordelijkheid en mantelzorg. Elke keer als ik weer een nieuwe maatregel hoor word ik daar bang van. En velen met mij.
Kan ik me niet vinden in deze woorden? In tegendeel, juist wel! Niks is zo fijn als je zelf dingen kunt, verantwoordelijk kan zijn en wat hulp kan ontvangen van mensen in je omgeving. Maar daar zit een grens aan. En terecht. Alleen lijken ze dat in Den Haag even over het hoofd te zien.

Structuurmiep

Mijn lief verzucht met enige regelmaat of datgene wat ik aan het doen ben nu echt op die manier moet. Of waarom het zo omslachtig, of in zijn ogen, ingewikkeld moet. Waarom ik zo vasthoud aan, in zijn beleving, onzinnige structuren en volgorden.

Contact maken

Er werd mij tijdens een lezing gevraagd wat voor mij belangrijk is als mensen contact met me (willen) maken. En dat is toch net wat anders en meer dan bij mensen zonder autisme. Om te beginnen heb je natuurlijk contact en contact. Voor de eerste vorm van contact heb ik weinig anders dan anderen nodig. Het is het type contact wat je hebt met de bijvoorbeeld de bakker. Je zegt hoi, besteld je brood, rekent af en zegt gedag. Kortom, functioneel, simpel contact wat volgens een vast scenario verloopt. Maar die andere vorm van contact, écht contact, is een ander verhaal.

Autismeweek; een dubbel gevoel

Je zal het maar treffen. Iets hebben waar men in Nederland een hele week lang extra aandacht aan besteed. En dan nog vrij opvallend ook. Ik schrijf dit met een dubbel gevoel en enige ironie en sarcasme. Natuurlijk ben ik blij dat er extra aandacht is voor autisme, begrijp me niet verkeerd. En ik ben op zich ook helemaal niet tegen zo'n week. Alles wat op een goede en positieve manier bijdraagt aan de beeldvorming en kennis rondom autisme is welkom natuurlijk. Alleen ergens wringt het toch een beetje voor me.

Veranderingen

Veranderingen. Iets waar ik veel moeite mee heb. Kleine en grote, elke dag weer en ik ontkom er niet aan. Al doe ik mijn best om ze zoveel mogelijk te vermijden. Toch verander ik wel een iets. Of ik doe mijn best ergens variatie in aan te brengen. Waarom? Omdat ik anders steeds minder flexibel wordt en aangezien ik toch al niet de meest flexibele persoon ter wereld ben..... Maar een verandering doorvoeren of variatie aanbrengen is voor mij niet is wat ik zomaar even doe.

Duidelijk zijn in onduidelijk zijn.

Ik ontdekte al jong dat mensen zonder autisme uitblinken in 1 ding! Niemand uitgezonderd. Ze kunnen zo goed duidelijk zijn in het onduidelijk zijn. Ik verbaas me nog dagelijks over hun, voor mij, onduidelijk manier van communiceren. Van de week belde ik mijn vriendin (ook autisme). Ze heeft nummerherkenning en neemt af met "mag ik je morgen terugbellen want ik heb nu geen tijd". Ik denk even na, realiseer me dat ik gewoon thuis ben, zeg dat het prima is en we hangen beide op. Ik hoorde achteraf van haar dat degene die bij haar was haar met open mond aan had staan kijken. Met een blik van "dat doe je zo toch niet"?

Metta

Metta, een term uit het Boeddhisme. Het is een woord wat zich lastig laat vertalen maar de omschrijving "liefdevolle aandacht" is een goed passende. Ik had er nog nooit van gehoord in elk geval tot ik op het woord stuitte in een aantal blogs van Wereldmeisje. Wat zij daarin beschrijft is precies de houding die mijn ergotherapeute heeft. Het woord liefdevol in relatie tot metta gaat over liefde op een mens-mens niveau. Wereldmeisje omschrijft dat heel mooi: Een liefde die zich kenmerkt door een fundamenteel respect voor de ander en gerichtheid op contact, inzet van het hart en wederzijdse positieve intentie.