Een anders kind

Mijn ouders hebben een "anders kind". Zo noemt mijn mama mij al mijn hele leven. Toen ik klein was noemde ze kinderen zoals ik gehandicapt of probleemkinderen. Tegenwoordig heet het een zorgenintensief kind. Dat klinkt, gelukkig, al wat vriendelijker. Voor mijn ouders was en ben ik gewoon een "anders kind".

Ik en (mijn) zelf

Ik en zelf. Lastige concepten voor veel mensen met autisme. Zo ook voor mij. Het zijn lege woorden die geen betekenis lijken te hebben voor mij. Wat het nog lastiger maakt is dat een ik of een zelf niet iets is wat je letterlijk vast kan pakken en het is ook nog eens aan verandering onderhevig.

Empathie, niet vanzelfsprekend!

Op 31 maart 2015 verscheen dit stuk op het internet "kinderen met autismespectrumstoornis wel empatisch". Ik moest even zuchten. En virtueel wat rond klikken leverde al snel op dat mensen met autisme zelf zoiets hadden van dat weten wij al lang! Dit artikel richt zich alleen op kinderen, alweer, maar ik denk dat je wel kunt stellen dat dit voor volwassenen met autisme ook gewoon opgaat.

Stoeien met kleding

Het is weer eens zo'n dag dat ik voor mijn klerenkast sta en echt niet weet wat ik aan zal trekken. Echt niets is goed. En nee, dat komt niet omdat ik een vrouw ben. Of omdat ik vind dat ik niks heb om aan te trekken. Ik geef namelijk helemaal niets om mode en mijn klerenkast puilt dan ook niet uit. Nee, ik heb echt een ander probleem met kleding.

Materiële territoriumdrift

Spullen. Mensen hebben ze allemaal. Sommige mensen hebben weinig tot niets met spullen. Sommige mensen zijn onwijs gehecht aan alles wat ze hebben. Bij anderen vervangen spullen een leegte. Kortom, mensen kunnen hun spullen op verschillende manieren ervaren.
\Mensen met autisme hebben natuurlijk ook spullen. Spullen die echt van henzelf zijn maar ook dingen die ze moeten delen. Daar ontkom je immers niet aan. Tenzij je misschien op een hutje op de hei gaat wonen en je letterlijk nooit iemand ziet.

Een eigen huis

Woon je zelfstandig? Een vraag die ik een tijd terug kreeg bij een interview. Een goede vraag want het ligt er maar aan hoe dat je het bekijkt en wat je onder zelfstandig verstaat. Want kijk je oppervlakkig dan zie je totaal wat anders dan dat je echt goed kijken.

Ingecheckt...........dacht ik.

Ik ben op Utrecht Centraal en check in. Althans dat denk ik. Voor mij is zo'n ov-chipkaart nog een grotere crime dan voor de meeste andere mensen dus ik let altijd extra goed op dat ik alle stappen goed doorloop. Daarna neem ik afscheid van degene met wie ik was. Ik neem de eerste trein, ik moet 1 x overstappen om thuis te kunnen komen, en dat gaat goed. In de tweede trein gaat het mis.......