Jij??? Getrouwd????

Oké, ik geef het toe. Stiekem geniet ik er elke keer van. Elke keer als mensen horen of lezen dat ik autisme heb, in welke mate en hoe het zich uit en daarna tot de ontdekking komen dat ik getrouwd ben. Nog groter is de verbazing als ze ontdekken dat mijn partner geen autisme heeft. Je ziet ze denken, hoe houdt hij dat vol? Is dat wel een fijne en goede relatie? Of zoiets als 'jeetje, wat zal hij het zwaar hebben'. Toch, als je ons er naar vraagt, krijg je geen negatief verhaal te horen.

Een kast vol mapjes

Ik heb een ladenkast in mijn hoofd. Eentje die eindeloos uit te breiden is. Dat moet ook wel want anders zou mijn kast binnen de kortste keren overvol zijn en uitpuilen. Wat zich dan in die kast bevind? Mapjes, onzettend veel mapjes. Uiteraard is dit voorgaande stukje beeldspraak. Beeldspraak die prima weergeeft hoe het er in mijn hoofd uitziet en hoe ik mijn hoofd orden.

Gele donderdagen en geurende twitternamen

Mijn donderdagen zijn geel. En dan bedoel ik echt knalgeel! Echt mooi vind ik het niet geloof ik maar ja, ze hebben nu eenmaal die kleur. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan er niks anders van maken. Dat geldt ook voor de andere dagen van de week want ook die hebben allemaal een eigen kleur. Of neem de twitternaam van iemand met wie ik contact heb. Ze is gek op koffie. Als ik haar twitternaam lees ruik en/of proef ik koffie. Verwarrend? Voor de lezer waarschijnlijk wel maar voor mij is dit volkomen logisch.

To medicate or not to medicate, that's the question.

 Noot vooraf: onderstaand blog representeert geheel mijn eigen gevoel en mening over mezelf en mijn situatie. Het is geen oordeel of mening over anderen die een andere keuze in hun leven maken. Ik respecteer ieders keuze hier in.

Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik stopte met het gebruik van medicijnen. Cold turkey*. Jarenlang heb ik medicijnen gebruikt. Zo af en toe poogde ik te stoppen. Dat mislukte keer op keer. Tot ik drie ruim 3 jaar terug begon te begrijpen waarom. Ik had geen alternatieven. Medicijnen losten mijn problemen immers niet op. Ze maskeerden ze alleen. Zodra ik stopte kwamen de problemen terug en er was niemand die me vertelde dat het ook anders kon. Ik heb gevoelsmatig altijd een weerstand gehad tegen het slikken van medicijnen als deze maar ik wist niet beter. Je gaat immers af op mensen die er voor geleerd hebben.Totdat ik leerde dat het voor mij ook anders kan.

A horse is a horse. Of toch niet?

Ik blogde al eerder over welke rol mijn hond speelt in mijn leven (Kwispelende hulp........).  Hij is echter niet het enige dier wat een belangrijke plaats inneemt in mijn leven. Er zijn maar heel weinig dingen, om precies te zijn twee, waarmee je mij compleet rustig en ontspannen kan krijgen. Een ervan is paardrijden. En sinds een aantal jaar hoor je steeds meer positieve geluiden over het werken met paarden in combinatie met autisme. En ik ben een van de mensen die daar baat bij heeft.

Twee velletjes papier (over lichaamsbesef).

Twee velletjes papier. Gewoon van die witte, niets bijzonders. Dat is waaruit ik, als ik een goede dag heb, besta. Nee, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk gesproken wel. Twee velletjes papier die boven elkaar zweven met niets ertussen. Geen voor- en geen achterkant. Dat is wat ik voor beeld krijg als iemand mij op een goede dag vraagt of ik mijn lijf kan voelen. Wat ik dan op een minder goede of slechte dag voel? Simpel, helemaal niets! Ik heb namelijk een verminderd tot geen lichaamsbesef. Iets waar een hoop mensen zich niets bij kunnen voorstellen.

Mijn tijd, mijn tempo!

Mensen ontwikkelen zich vaak volgens een vaststaand patroon. Ze leren dingen, zoals zindelijk worden, lopen, praten, etc., allemaal binnen een vaste tijdperiode. Doe jij het op een ander tijdstip en tempo dan wordt dat als afwijkend gezien. En meestal niet in positieve zin.
Autisme is ook een ontwikkelingsstoornis. Dat houdt dan ook gelijk in dat mensen met autisme zich op (vaak) meerdere gebieden op een ander tijdstip en tempo ontwikkelen.