Metta

Metta, een term uit het Boeddhisme. Het is een woord wat zich lastig laat vertalen maar de omschrijving "liefdevolle aandacht" is een goed passende. Ik had er nog nooit van gehoord in elk geval tot ik op het woord stuitte in een aantal blogs van Wereldmeisje. Wat zij daarin beschrijft is precies de houding die mijn ergotherapeute heeft. Het woord liefdevol in relatie tot metta gaat over liefde op een mens-mens niveau. Wereldmeisje omschrijft dat heel mooi: Een liefde die zich kenmerkt door een fundamenteel respect voor de ander en gerichtheid op contact, inzet van het hart en wederzijdse positieve intentie.

(On)gewenst gedrag

Je ziet ze kijken.......wat doet die raar...... Zelf vind ik in dit geval van niet. Ik ben vreselijk blij, mijn gezicht spreekt boekdelen en loop al flapperend met  mijn handen rond. Ik voldoe op zo´n moment precies aan het stereotype beeld dat mensen van mensen met autisme hebben. Meestal laat ik mensen maar kijken, ze weten niet beter maar ondertussen vraag ik me eigenlijk al heel lang af waarom mensen toch menen mij te moeten vertellen hoe ik me wel en niet mag uiten. Wat volgens hen gewenst is en wat niet. Waar ligt die grens eigenlijk?

Kwispelende hulp.......een autismegeleidehond!

Twee schitterende hazelnootbruine ogen, een vacht zo donker als pure chocolade, altijd een zonnig humeur, een eindeloos plezier in het leven en in zijn werk en niks is hem te veel! Wie hij is? Hij is, na mijn partner, een van de belangrijkste mannen in mijn leven. Hij is mijn poort naar de buitenwereld, mijn hulp als het mis gaat en mijn maatje door dik en dun. Hij is mijn hulphond!

Participeren in deze maatschappij!?

Participeren, een prachtig duur klinkend woord waar men, in relatie tot mensen met een beperking, tegenwoordig graag mee lijkt te strooien. Tja, want tegenwoordig moet je meedoen, er bij horen, meedraaien in de maatschappij, etc. En je maakt als iemand zonder beperking natuurlijk goede sier voor de buitenwereld als je iemand met een beperking laat participeren. Op zich is daar natuurlijk niks mis mee maar toch wringt het voor mij. Want vaak gaat participeren over participeren op de manier zoals men dat in de maatschappij graag ziet. En of ik daar nu zo blij van word?

Tijdsbesef.......of wat dat ook wezen mag.

Weet je wat voor dag het is vandaag? En, zonder op de klok te kijken, hoe laat dat het ongeveer is? En ook hoe lang je al met de activiteit bezig bent die je aan het doen bent? De meeste mensen hebben geen problemen met dit soort vragen. Voor veel mensen met autisme ligt dat anders. Hun tijdsbesef functioneert niet of in minder mate.

Een onbetrouwbaar lijf

Voor mensen is hun lijf een handig meetinstrument. Het vertelt of je ziek bent, hoe je je voelt, of je moe bent of niet, honger of niet, etc. Voor mensen met autisme kan dat heel anders zijn. Voor mij is mijn lijf helemaal geen betrouwbaar meetinstrument. Signalen worden niet of verkeerd doorgegeven, te sterk of te zwak en soms zoals ze echt zijn.

Dat kun jij toch niet leren!

"Ze hebben me verteld dat ze nooit sociaal zullen worden", een zin uit een gesprek dat ik vorige week had met een moeder. "Het aanvoelen en invoelen kun je niet vergroten in de loop van het leven" (uit : "Geef me de 5" van Colette de Bruin, pag. 42), een zin die ik vorige week las. Ik kom dit soort zinnen en uitspraken regelmatig tegen. Wat voor boodschap ze voor mij vooral geven? Dat mensen vooral geen moeite moeten doen hier energie en tijd in te steken bij mensen met autisme want ze kunnen het toch niet leren. En dat wat we leren voornamelijk strategieën en trucjes zijn.