Camoufleergedrag

Heel vaak voelde ik me net een soldaat in een camouflage-uniform. Zo voorzichtig mogelijk sluipend door de maatschappij heen om vooral maar niet op te vallen. Het een der wat sociale situaties ontwijkend om het nog enigszins te kunnen behappen.

Begrip versus begrijpen

Mijn lief raakte ooit in een gesprek verwikkeld met een hulpverleenster (niet de mijne) waarin zij mensen met autisme wilde begrijpen. En dan bedoel ik echt begrijpen zoals je begrijpt dat als het herfst wordt waarom de bladeren van de bomen vallen. Lief zijn, in het kort, reactie: "stop daar mee! Want dat lukt je nooit!". Lief slaat hier wat mij betreft de spijker mee op zijn spreekwoordelijke kop.

Keuzes, keuzes, keuzes

Elke dag maak je ze. Tientallen. Vele heel klein en heel soms een belangrijke. Keuzes, elke dag weer kies je wat af. Gelukkig staan de meeste mensen totaal niet stil bij hoeveel keuzes ze op een dag maken en maken ze veel keuzes onbewust. Dat is maar goed ook. Kun je je voorstellen dat je elke dag tig kleine keuzes tegenkomt die al een (mogelijk) probleem vormen? Ik vermoed van niet. Toch kunnen de meeste kleine, simpele keuzes voor mij al een probleem zijn.

Stevig vasthouden (vrijheidsbeperking), kan dat echt niet anders?

Op 21 januari zond de NCRV in het programma Altijd Wat een item uit over de nieuwe jeugdwet. In dat programma is een fragment te zien waarin een moeder haar zoon in bedwang houdt (zie Altijd Wat, het fragment begint op 15:15). Geen prettig fragment om te zien. Onder andere omdat het voor mij zo herkenbaar is. Op Twitter kwam daar een reactie op waarna zich een kort gesprek ontspon of dat dit nou niet anders kon.

Verhuisgedoe

Ik houd niet van veranderingen in mijn omgeving. Hoe klein ze ook zijn. En aan verhuizen heb ik al helemaal een hekel! Gelukkig ga ik zelf niet verhuizen maar mijn ergotherapeute wel. Het gebouw waar ze in werkte was "op" en dus is er een nieuw gebouw neergezet een paar kilometer verderop.

Een knallende jaarwisseling in mijn hoofd

Langzaam word ik wakker. Mijn lief slaapt nog. Het is doodstil. Geen knallen, geen stress, geen paniek en geen gespannen lijf. Eindelijk...........rust. Ik geniet er echt even van voor ik opsta.

Aan tafel met een eetprobleem.

Eten. Niemand kan zonder. Mensen eten meerdere keren per dag. Iedereen heeft wel iets wat hij/zij erg lekker vindt of juist niet te eten. Iets waarvan je de textuur vreselijk vindt of juist niet. Toch is eten voor mij helemaal niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Eetproblemen komen bij mensen met autisme regelmatig voor en zijn lang niet altijd eenvoudig even op te lossen.