Aan tafel met een eetprobleem.

Eten. Niemand kan zonder. Mensen eten meerdere keren per dag. Iedereen heeft wel iets wat hij/zij erg lekker vindt of juist niet te eten. Iets waarvan je de textuur vreselijk vindt of juist niet. Toch is eten voor mij helemaal niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Eetproblemen komen bij mensen met autisme regelmatig voor en zijn lang niet altijd eenvoudig even op te lossen.

Hulp vragen, hebben en houden. Is dat echt zo makkelijk?

Iedereen heeft wel eens hulp nodig. Immers, niemand weet alles en kan alles alleen. Ik weet weinig van belastingen. Mijn vader des te meer want hij heeft voor de belastingdienst gewerkt. Dus heb ik een vraag daar over of een probleem daar mee dan ga ik hem om om hulp te vragen. Logisch toch? Hulp vragen wordt een ander verhaal als je hulp nodig hebt op vlakken waarvan men zou verwachten dat je dat al lang kunt of als die hulp betrekking heeft op je persoonlijke leven en wie jij bent. Dan blijkt het ineens een stuk lastiger.

Emotionele ontwikkelingsachterstand, als 34 niet als 34 voelt.

1 Keer per jaar is het zover. Dan ben ik jarig! Niks bijzonders natuurlijk want iedereen is 1 keer per jaar jarig. Toch is er op belevings-/emotioneel een verschil. Ik beleef mijn verjaardag en de voorpret er van als een klein kind. Precies zoals het toen was. De spanning, het verheugen op, het gevoel op de dag zelf, alles is nog exact zoals het toen was. Voor mij is dit een mooi voorbeeld dat iets zegt over mijn emotionele wereld in relatie tot mijn werkelijke leeftijd.

Vakantie(stress)

1 Of 2 keer per jaar dan is het zover. We gaan met vakantie! Lekker een weekje geen "moeten" ergens in Nederland of in het buitenland. De meeste mensen vinden vakantie iets heerlijks en hebben eventueelwat vakantiestress voordat ze weg gaan. Voor mij ligt dat net wat anders. Aan de ene kant vind ik vakantie heerlijk! Aan de andere kant heb ik zo lang als ik op vakantie ben in meer of mindere mate last van onrust, spanning en stress.

Jij??? Getrouwd????

Oké, ik geef het toe. Stiekem geniet ik er elke keer van. Elke keer als mensen horen of lezen dat ik autisme heb, in welke mate en hoe het zich uit en daarna tot de ontdekking komen dat ik getrouwd ben. Nog groter is de verbazing als ze ontdekken dat mijn partner geen autisme heeft. Je ziet ze denken, hoe houdt hij dat vol? Is dat wel een fijne en goede relatie? Of zoiets als 'jeetje, wat zal hij het zwaar hebben'. Toch, als je ons er naar vraagt, krijg je geen negatief verhaal te horen.

Een kast vol mapjes

Ik heb een ladenkast in mijn hoofd. Eentje die eindeloos uit te breiden is. Dat moet ook wel want anders zou mijn kast binnen de kortste keren overvol zijn en uitpuilen. Wat zich dan in die kast bevind? Mapjes, onzettend veel mapjes. Uiteraard is dit voorgaande stukje beeldspraak. Beeldspraak die prima weergeeft hoe het er in mijn hoofd uitziet en hoe ik mijn hoofd orden.

Gele donderdagen en geurende twitternamen

Mijn donderdagen zijn geel. En dan bedoel ik echt knalgeel! Echt mooi vind ik het niet geloof ik maar ja, ze hebben nu eenmaal die kleur. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan er niks anders van maken. Dat geldt ook voor de andere dagen van de week want ook die hebben allemaal een eigen kleur. Of neem de twitternaam van iemand met wie ik contact heb. Ze is gek op koffie. Als ik haar twitternaam lees ruik en/of proef ik koffie. Verwarrend? Voor de lezer waarschijnlijk wel maar voor mij is dit volkomen logisch.